İtiraf eleştirileri

KARANLIK ÜSTÜNE ÖYKÜLER -2Demirkubuz’un şu ana kadar vizyonlarımıza gelen 5 filminden üçüncü sayfa hariç hepsini izledim.Gerçekten de -beyazperde.com un anketinden Masumiyet 1. çıksa da- İtiraf kanımca Demirkubuzun en iyi filmi.Zeki Demirkubuz sinemanın kar amacı güden bir sektör olmaya başladığı ve bazı yönetmenlerin 'Herşey Gişe İçin' mantalitesiyle Televolelerle şişirdiği filmleriyle ünlendiği bu dönemde kamerasını sanat adına çeviren sıradışı bir yönetmen.Sanatın bir parçası belki de çetin bir tanımı olabilecek 'Duyguların betimlenmesi' kavramını en iyi şekilde yorumladığı da yadsınamaz bir gerçek.Onun filmlerini hakkıyla izleyen herkes filmlerindeki durağanlığı filmin en önemli parçaları halinde algılayacağını bilir.Çünkü orada herhangi bir duygunun veya duygular çatışmasının-üzerine kitap yazılası-resmi vardır. Bu yüzden yönetmenin filmlerinde hiçbir imge muallakta kalmaz.Bu filminde Demirkubuz Vicdanından gelen gurur,acı haz,çaresizlik,şüphe,tedirginlik gibi duyguları durumsallaştırmış karakterler üzerinde bu duyguları mükemmel bir şekilde irdelemiş.Fakat asıl olarak anlatmak istediği gerçek mutluluğun yolunun mutlaka 'acı' dan geçtiği...Bu kesin değilmiş gibi görünse de böyledir yani mutluluğa kolay ulaşmak yoktur.Gerçek mutluluk zorluklardan acılardan sonra gelendir.Burada Tamer Birsel’in oynadığı karakterin geçmişini yavaş yavaş öğrendikçe davranışlarına anlam yükleyebiliyor ve gerçektan acı çektiğini anlıyor belki onunla birlikte acı çekip rahatsız oluyoruz.Bu yüzden de kolay sindirilebilecek bir film değil 'İtiraf'.Neyse uzattım lafı filmde Tamer Birsel inanılmaz bir performans sergiliyor konular farklıda olsa Huppert’in Piyanistteki rolu gibi hislerini mükemmel dışavurmuş.Kaç Para Kaçtaki performansı bunun yanında çok acemice kalıyor yani.Başak Köklükaya nın da performansı mükemmele yakın yani oyunculuklar filme bir pürüz çıkarmamış aksine filmin gelişiminde büyük payları var.Gelecek vaadediyorlar .Filmin Beğenilmimesini normal karşılarım çünkü herkese göre bir film değil.Farklı zevklere hitab edebilir (Her ne kadar herkesin beğeneceğini düşünsem de...).Sanat adına yapılmış en iyi filmlerden biri.Bol sinemalı günler.

Kendine has üslubüyla müthiş bir Demirkubuz filmi daha. Etkili oyuncu performansları, minimal kamera açıları, monologlar, kısaca her şeyiyle sinema sanatı adına çok başarılı bir yapım. Milyonlar harcanarak çekilen absürt filmlere tokat gibi bir cevap bence İtiraf. Sinemayla yakından ilgilinen herkes, tüm Demirkubuz filmleri gibi İtiraf'ı da çok beğenecektir. 9/10

Zeki Demirkurbuz’un çok hayranı olduğunu biliyorum.Ama ben sevmiyorum.Üzgünüm arkadaşlar.Eleştiri yapacağım o yüzden.Ben sevmiyorum bu adamın filmlerini.Hep aynı şeyler, aynı konular.Aşk üzerine yapıyor tüm filmlerini ama ben hala ihtiraslı bir aşkı anlattığı tek filmini göremedim.Barajı biraz geçebilecek tek filmi Masumiyet’ti.O da dram yönünün ağır basmasından dolayı...Keza bu film de diğer yapımlardan farksız.Donuk bir konu, soluk beniz oyuncular, saçma ve hiç ilerlemeyen bir konu, filmi izlerken 'offf ulan daral geldi, ne zaman bitecek bu film' mırıldanmaları...Kısaca hepsini göreceksiniz.6/10

bir arkadaş filmde kimse gülmüyor diye filmi eleştirmiş de bu dram filmi gülme sahnesinin olması gerekmiyor zaten.telefonların çalması da filmde anormal durmuyordu bence.günümüzde her insanın yaşayabileceği bir konu abartısız ve yalın bir şekilde işlenmiş.ayrıca filmin ankara’da geçiyor olması da iyi bir durum.en azından bizler için değişiklik oluyor hep istanbul hep istanbul sıkıldık valla.bu filmi herkes izlemeli...

Zeki Demirkubuz un izlediğim en iyi filmiydi.Masumiyet ten bıle daha cok beğendım.Başak Köklükaya zaten Türkiye nın en ıı kadın oyuncularından biri.Diğer Demirkubuz filmleri gibi konusu sıkıcı değil, tavsiye ederim..

enfes bir film..trt 2'de izlemiştim sanırım..keşke bir daha izleme şansına sahip olsam..

kesinlikle etkilenmedim ki ben yönetmenimiz zeki demirkubuzu çok seviyorum izlenilebilir... 6/10

Türk sineması üretim hususunda çok başarılı olmamasına rağmen şartların elverdiği ölçüde bağımsız kaliteli filmler yapan yönetmen bence Türkiye’nin yüz akı.Bu yönetmenin sineması herkese hitap etmeyebilir ama hayata gerçekçi yaklaşarak izleyiciyi de pasif olmaktan kurtarıp birseyler yapmasını ister tarzdadır.İtiraf da buna güzel bir örnek.Bir evliliğin yıkıma uğraması ana temalı ancak alt temalar da barındıran önemli yapım.Bunların sonuçlarını da göstererek ve bunu toplumsal genelleme yaparak-ki bence haklı da- yozlaşma,yabancılaşma,yalnızlık gibi kavramları izleyicisine soran bir yapıya sahip ’itiraf’.Oyuncu yönetimi kusursuz,çok başarılı,iç acıtacak cinsten.Bence başarılı bir yapım

İtiraf şu ana kadar izlediğim Zeki Demirkubuz filmleri arasında en zayıf halka.Işık, kurgu ve senaryoda büyük problemler var, oyuncular ellerinden geleni yapmış ama anlatılmak istenen her neyse film içerisine tam olarak serpiştirilememiş.İzlenebilir, ama büyük beklentileriniz olmasın...

gerçekten olağandışı bir sinema daha zeki demirkubuz diğer filmlerinden biraz daha yalın anlatmış filmi fakat böyle olması lehine oyunculuklar iyi senaryo iyi kurgu iyi gayet başarılı bir film

Karanlık üstüne öyküler 1den daha başarılı 2cisi. T.Birsel ve B.Köklükaya rollerini iyi oynamışlar. Hikaye etkileyici, kurgu bütün, akıcı, mantıklı, dahası inandırıcı. Yazgıdaki kusurların bir kısmı yok İtirafta. Hikaye ve kurgu ile oyuncuların rolleri mantıklı, gerçekçi. Yönetmen aynasını toplumun diplerden hafifçe kaldırmış, belki biraz içiçelik var. Müzik rahatsız etmiyor. Filmde kopukluk hissi hemen hemen yok. Durağanlıklar kurgunun parçası hissini veriyor. Filmde yalama kapı yoktu şükür. Ancak otelde kendiliğnden açılan bir pencere var. Bakalım önümüzdeki filmlerde pencere imgesi ile karşılaşacak mıyız? Yönetmen bu kez kendini değil ama fotoğrafını oynatmış filminde. Olsun. Alıştık. Unutmadan, filmin ismini de beğendim. Neyse sonuç olarak Yazgıdan daha iyi bir filmle karşı kaşıyayız. 7/10

İtiraf, görünürde bir sadakatsizlik hikâyesi gibi başlasa da derinlerde insanın kendiyle hesaplaşmasını anlatır. Harun ve Nilgün’ün evlilikleri üzerinden güven, sadakat ve sevgi gibi temel kavramlar sorgulanır. Film, Harun’un karısının sadakatsizliğini öğrendiği andan itibaren başladığı içsel yolculuğunu işler. Ancak bu yüzleşme, yalnızca bir çiftin dramını değil, insanın toplumsal rollerle ve kendi ahlaki değerleriyle olan mücadelesini gözler önüne serer. Demirkubuz, klasik bir ihanet hikâyesini, insan doğasının karanlık köşelerini aydınlatan bir psikolojik portreye dönüştürür.

Zeki Demirkubuz ve Yönetmenlik Tarzı
Zeki Demirkubuz, Türk sinemasının en önemli yönetmenlerinden biri olarak, modern insanın varoluşsal sorunlarına odaklanan bir sinema dili geliştirmiştir. Onun filmleri, seyirciyi karakterlerin dünyasının derinliklerine çekerek, hayatın sıradan anlarında yatan büyük trajedileri açığa çıkarır. İtiraf, Demirkubuz’un bu anlatı tarzını en net biçimde yansıtan filmlerden biridir. Yönetmen, olay örgüsünden çok, karakterlerin içsel yolculuklarına ve varoluşsal çatışmalarına odaklanır. Bu bakış açısı, hikâyeyi evrensel kılan bir derinlik kazandırır.

Demirkubuz’un sinemasında Dostoyevski etkisi oldukça belirgindir. Özellikle Yeraltından Notlar ve Suç ve Ceza gibi eserlerden esinlenen yönetmen, bireyin ahlaki ve varoluşsal krizlerini gözler önüne serer. İtiraf da bu etkilerle yoğrulmuş bir filmdir. Harun’un içsel çatışması, Dostoyevski’nin karakterlerinin taşıdığı çelişkileri ve pişmanlıkları anımsatır. Karakterin sürekli sorgulayan, içinden çıkamadığı bir duygu durumunda olması, seyirciye bir "modern insanın çaresizliği" hissi verir. Demirkubuz, Harun’un dünyasını derinlemesine kurarak, bir ihanetin yarattığı yıkımı sadece bir olay olarak değil, bir zihinsel ve ruhsal çözülme olarak aktarır.

Yönetmenin tercih ettiği minimalist anlatım tarzı, filmdeki tüm unsurlara siner. Demirkubuz, abartılı görsel efektler, dramatik müzikler ya da hızlı kurgu gibi unsurlardan kaçınarak, hayatın akışına sadık kalır. Karakterlerin diyalogları, sessizlikleri ve en küçük yüz ifadeleri dahi birer anlatı unsuru hâline gelir. Bu sadelik, filmin gerçekçiliğini artırır ve seyirciyi doğrudan hikâyenin içine çeker. Ayrıca, kameranın sabit durduğu uzun planlar ve dikkatlice tasarlanmış kompozisyonlar, Demirkubuz’un olaylara “gözlemci” bir bakış açısıyla yaklaştığını gösterir. Seyirci, hikâyeyi dışarıdan izleyen bir tanık gibi değil, karakterlerin dünyasına dâhil olan bir katılımcı gibi hisseder.

Demirkubuz’un filmlerinde ışık kullanımı da oldukça belirgindir ve İtiraf bunun en güzel örneklerinden biridir. Özellikle iç mekân sahnelerinde kullanılan loş ve gölgeli ışıklar, karakterlerin içsel karanlıklarını vurgular. Harun’un evi, bir tür ruhsal hapishaneye dönüşürken, bu mekânın ışıkla yaratılan atmosferi, karakterin sıkışmışlık hissini izleyiciye aktarmada büyük bir rol oynar. Dış mekân sahnelerinde ise İstanbul’un soğuk, gri ve melankolik görüntüleri, hikâyenin dramatik tonunu güçlendirir. Şehir, Harun’un yalnızlığını ve yabancılaşmasını somutlaştıran bir arka plana dönüşür.

İtiraf’ta diyaloglar, bir yandan Harun’un karısına yönelttiği sorgulamalar üzerinden ilerlerken, bir yandan da karakterlerin dile getiremedikleri duyguların altını çizer. Harun’un soruları, aslında kendi korkularına ve çaresizliğine yönelmiştir. Diyaloglar yer yer eksik, kopuk ya da yarım bırakılır. Bu tercih, seyirciyi olayların ve duyguların açık bir sonuca ulaşmasına izin vermeyen, belirsizlikle dolu bir atmosferin içine sokar. Demirkubuz, burada insan doğasının karmaşıklığını ve gerçeğe ulaşmanın zorluğunu vurgular.

Bir diğer önemli nokta ise, yönetmenin karakterlerine yönelik yaklaşımıdır. Demirkubuz, ne Harun’u tamamen haklı bir kurban olarak ne de Nilgün’ü yalnızca bir ihanetin faili olarak çizer. Onun karakterleri gri alanlarda dolaşır, zaafları ve hatalarıyla insani bir bütünlük taşır. Harun’un öfkesi ve çaresizliği bir trajediye dönüşürken, Nilgün’ün sessizliği ve mesafesi, onun da kendi hikâyesi olan bir birey olduğunu hissettirir. Demirkubuz, bu sayede izleyiciyi taraf tutmaya zorlamaz; aksine, karakterlerin insani karmaşıklıklarını anlamaya yönlendirir.

Onun sinemasal dilini benzersiz kılan bir diğer unsur ise sessizliktir. İtiraf boyunca müzik neredeyse hiç kullanılmaz. Yönetmen, sessizlikleri birer anlatı aracı olarak kullanarak, karakterlerin söyleyemedikleri ya da söylemek istemedikleri şeyleri izleyiciye hissettirir. Sessiz anlar, Harun’un düşünceleriyle boğuştuğu anlarda ya da Nilgün’ün sorgulamalar karşısında cevap vermek yerine susmayı tercih ettiği sahnelerde yoğun bir anlam kazanır. Bu sessizlikler, izleyiciye bir tür nefes aldırmadan, hikâyenin gerilimini daha da artırır.

Sonuç olarak Zeki Demirkubuz, İtiraf ile modern insanın ahlaki ve duygusal çöküşünü minimalist bir anlatımla işleyerek, Türk sinemasında derinlikli ve zamansız bir eser ortaya koyar. Yönetmenin kendine özgü sinema dili, sıradan bir ihanet hikâyesini, insan ruhunun karanlık labirentlerine uzanan bir yolculuğa dönüştürür. Onun kamerası, olayları dramatize etmek yerine, karakterlerin dünyasını tüm çıplaklığı ve acımasızlığıyla gözler önüne serer. Bu, Demirkubuz’un sinemasının sade ama etkili gücünün bir yansımasıdır.

Anlamlar Dünyası
Zeki Demirkubuz’un İtiraf filmi, yüzeyde bir sadakatsizlik ve evlilik krizini anlatırken, alt metinlerinde insan doğasına, bireyin toplumsal rolleriyle mücadelesine ve varoluşsal bir boşluğa işaret eder. Demirkubuz, anlatısını katmanlı bir şekilde kurarak temel ve yan anlamlar üzerinden geniş bir anlam dünyası inşa eder.

Temel Anlam: Güven ve Sadakatsizlik
Filmin temel anlamı, Harun’un karısı Nilgün’e duyduğu güvenin sarsılması ve bunun yarattığı duygusal kriz üzerinden şekillenir. Harun, ihanetin izini sürerken yalnızca karısıyla değil, kendi iç dünyasıyla da yüzleşir. Bu bağlamda film, evlilik kurumuna olan inancı sorgular. Toplumsal açıdan “sadakat” ve “ihanet” gibi kavramlar üzerinden Harun’un patolojik bir arayışa girdiğini görürüz. Onun karısını sürekli sorgulaması ve köşeye sıkıştırması, sadece bir adaleti yerine getirme çabası değil, kendi varlığının temellerini yeniden inşa etme arzusudur.

Bu açıdan bakıldığında, İtiraf bir yandan geleneksel erkek egemen bakış açısını da eleştirir. Harun’un duygusal çöküşü, aslında onun gücünü ve kontrolünü kaybetmesinin bir yansımasıdır. Demirkubuz, bu durumu dramatize etmeden, Harun’un kırılganlığını ve çaresizliğini gözler önüne serer. Harun, ihanetin yarattığı güven bunalımı içinde boğulurken, seyirciye şu soruları sordurur: Sadakat nedir? Güven gerçekten mümkün müdür? Yoksa tüm ilişkiler, kontrolsüz bir çözülmeye mahkûm mudur?

Yan Anlam: İçsel Yüzleşme ve Varoluşsal Boşluk
Harun’un hikâyesi, yüzeyde Nilgün’ün sadakatsizliği üzerine kurulu olsa da, bu anlatı giderek daha derin bir yüzleşmeye dönüşür. Asıl hikâye, Harun’un kendi varoluşsal boşluğuyla ve kendi zaaflarıyla yüzleşmesidir. Harun, dışarıdan başarılı bir mühendis ve güçlü bir erkek olarak görünse de, Nilgün’ün ihanetiyle bu “kusursuz” imajı yıkılır. Demirkubuz, Harun’un kendi çaresizliğiyle ve yetersizliğiyle hesaplaşmasını adım adım inşa eder. Sadakatsizlik burada bir araçtır; Harun’un içindeki boşluğu görünür kılmak için bir tetikleyicidir.

Harun’un sorgulayıcı tutumu aslında kendi korkularını ve zaaflarını Nilgün üzerinden yansıttığının bir kanıtıdır. Onun Nilgün’e yönelttiği her soru, kendi varoluşsal krizinin bir yankısı gibidir. “Bana doğruyu söyle” ısrarı, sadece Nilgün’e değil, aslında kendi hayatına ve geçmişine duyulan bir çağrıdır. Demirkubuz, burada insanın kendinden kaçışını ve gerçeğin yükü altında ezilişini çarpıcı bir şekilde işler.

Toplumsal Rollerin Eleştirisi
Filmin yan anlamlarında kadın-erkek ilişkilerine ve toplumun kadınlara biçtiği rollere yönelik eleştiriler de kendini gösterir. Nilgün karakteri, hem “sadakatsiz eş” olarak suçlanan bir figür hem de bireysel özgürlüğünü savunmaya çalışan bir kadın olarak yorumlanabilir. Demirkubuz, Nilgün’ün hikâyesini yalnızca Harun’un perspektifinden anlatsa da, onun sessizliği ve mesafesi, seyirciye farklı okuma alanları açar. Nilgün, toplumsal baskılar altında ezilen kadınların bir temsili olarak görülebilir.

Toplumun kadınlardan beklediği “itaatkâr eş” rolü, Nilgün’ün karakterinde kırılır. Onun sadakatsizliği, bir ihanetin ötesinde, kadının bireysel varoluş çabası olarak da okunabilir. Harun’un sürekli onu sorgulaması ve köşeye sıkıştırması, erkek egemen bakış açısının kadın üzerindeki baskısını gözler önüne serer. Ancak Demirkubuz, Nilgün’ü masumlaştırmaz ya da kahramanlaştırmaz; onu da insani zaafları ve karmaşıklıkları olan bir birey olarak çizer.

Gerçeğin Peşinde Bir Hikâye
İtiraf, tüm bu anlam katmanlarıyla gerçeğin peşinde bir hikâyedir. Harun’un aradığı şey, yalnızca karısının itirafı değil, aynı zamanda kendi hayatındaki gerçeklerle yüzleşmektir. Film boyunca Harun’un gerçeğe ulaşma çabası, giderek daha yıkıcı ve umutsuz bir hâl alır. Zeki Demirkubuz, gerçeği aramanın insan doğasının bir parçası olduğunu vurgularken, bu arayışın ne kadar sancılı ve çürütücü olabileceğini gösterir.

Demirkubuz’un yarattığı bu anlamlar dünyası, İtiraf’ı basit bir ihanet hikâyesinden çıkararak insan ruhunun karmaşık ve derin çatışmalarına açılan bir pencere hâline getirir. Her diyalog, her bakış ve her sessizlik, bu anlam katmanlarını zenginleştirir ve izleyiciyi hem karakterlerin hem de kendilerinin iç dünyalarıyla yüzleşmeye davet eder.

Genel Değerlendirme
Zeki Demirkubuz’un İtiraf filmi, sadece bir sadakatsizlik ve evlilik hikâyesi değil, bireyin kendi içsel çatışmalarıyla yüzleşmesini anlatan çok katmanlı bir yapıdır. Film, günlük hayatın olağan bir parçası gibi görünen durumların ardında yatan psikolojik ve varoluşsal derinliği açığa çıkararak, izleyiciyi kendi ahlaki yargılarıyla ve duygusal dünyasıyla yüzleşmeye davet eder.

Temelde Harun ve Nilgün’ün arasındaki güven krizine odaklanan film, izleyiciye sadakatin ve ihanetin ne anlama geldiğini sorgulatır. Ancak Demirkubuz’un ustalığı, bu hikâyeyi bireyin kendi benliğiyle olan hesaplaşmasına dönüştürmesinde yatar. Harun’un Nilgün’e yönelttiği sorular ve onu köşeye sıkıştırma çabası, aslında kendi varoluşsal krizinin yansımasıdır. Onun öfkesi, çaresizliği ve kendi içinde derinleşen boşluk, filmi yalnızca bir ilişkinin çöküşü olmaktan çıkarır ve insan ruhunun karmaşıklığını keşfeden bir yapıma dönüştürür. Harun’un kaybettiği kontrolü geri kazanma arzusu, aslında kendi içindeki kırılganlıkla başa çıkamamasının bir sonucudur. Burada Demirkubuz, bireyin güçlü görünme çabasının altında yatan derin bir kırılganlık ve zaafiyetin altını çizer.

Anlatı dilinin sade ama etkileyici yapısı, İtiraf’ın gücünü pekiştirir. Zeki Demirkubuz, dramatik yükselmelerden ve görsel abartılardan uzak durarak hikâyeyi son derece doğal ve sahici bir şekilde aktarır. Diyaloglar, sessizlikler ve uzun planlar, karakterlerin içsel çatışmalarını açığa çıkarmak için birer araç olarak kullanılır. Özellikle Harun’un sorgulama anlarında uzun süre kameranın sabit kalması ve mekânın sınırlı bir şekilde kullanılması, karakterin yaşadığı duygusal baskıyı izleyiciye doğrudan hissettirir. Bu sade anlatım, izleyiciyi olayların bir dış gözlemcisi olmaktan çıkarır ve Harun’un iç dünyasına doğrudan ortak eder.

Teknik açıdan bakıldığında, filmin ışık ve mekân kullanımı da hikâyeyi destekleyen unsurlar olarak öne çıkar. İç mekânların loş, kasvetli atmosferi ve dış mekânlarda İstanbul’un gri ve soğuk görüntüsü, karakterlerin duygusal durumlarını somutlaştırır. Harun’un evinin bir tür ruhsal hapishaneye dönüşmesi, onun zihinsel sıkışmışlığını ve çaresizliğini pekiştirir. Demirkubuz, mekânı bir dekor olmanın ötesinde, karakterin içsel durumunun bir yansıması olarak kullanır. Aynı şekilde, sessizliklerin güçlü bir anlatı aracı hâline gelmesi, filmin duygusal yoğunluğunu artırır. Müzik neredeyse hiç kullanılmaz, çünkü Demirkubuz, karakterlerin yaşadıklarını doğrudan seyirciye aktarmak ister ve bunun için gereksiz dramatizasyonlara başvurmaz.

İtiraf, izleyiciyi sadece bir hikâyeyi izlemeye değil, bu hikâyenin ardındaki insani gerçekleri keşfetmeye davet eder. Harun’un yaşadığı yıkım, aslında her bireyin kendi hayatında deneyimleyebileceği bir kırılmayı temsil eder. Sadakatsizlik, yalnızca bir ihanetin değil, bireyin kendi benliğiyle olan yabancılaşmasının da bir sonucudur. Bu bağlamda film, insan doğasının zaafları, korkuları ve varoluşsal boşlukları üzerine güçlü bir analiz sunar.

Sonuç olarak, İtiraf, Zeki Demirkubuz’un ustalıkla ördüğü bir psikolojik dramdır. Yönetmenin sinemasal dili, minimalist anlatımı, güçlü oyunculuklar ve derinlikli karakter analizleriyle birleşerek, izleyiciye insan ruhunun en karanlık köşelerini keşfetme fırsatı sunar. Demirkubuz, bu filmle modern bireyin güvensizlik, çaresizlik ve varoluşsal sancılarını çarpıcı bir şekilde gözler önüne serer. İtiraf, sade ama etkili anlatımıyla, Türk sinemasının en önemli psikolojik dramlarından biri olarak sinema tarihindeki yerini alır.

dierlerinin yanında sönük kalmış gibi görünse de bence çok başarılydı

zeki demirkubuzun c-blok hariç bütün filmlerini izlemiş birisiyim. itiraf filmi en son izlediğim demirkubuz filmiydi. açıkçası tek sıkımlık(Masumiyet) barutu warmış diye geveleyip duruyordum. böyle bir filmi de varmış meğersen. gerçekten çok etkileyici bi filmdi. artık türk sinemasının altın filmleri arasında 2 zeki demirkubuz filmi var benim için.

diğer filmlerinin yanında biraz böyle boşluk bi yaf olmuş bu film 3.sayfa fln daha güzel ama yinede izlenir bi film