Ma Rainey: Blues'un Annesi: Kullanıcı yorumları

Sanatsal değeri çok yüksek bir film. Oyunculuklar gerçekten çok başarılı. Özellikle Viola Davis'in ve Chadwick Boseman'ın oyunculukları filmi göklere çıkarmış. Film genellikle diyaloglardan oluşuyor ve vermek istediği mesajı gayet başarılı bir şekilde izleyiciye aktarabilmiş. Ama aksiyon ve macera arayanlar için çok uygun bir film değil. Ben beğendim. Bu yıl rahatlıkla oscar kazanabilecek bir film.

August Wilson sever misiniz? Belki oyunlarını izleme şansı bulamamış olabilirsiniz ama sinemaya uyarlanan iki hikayesinden biri olan Ma Rainey’s Black Bottom’ı izlerken zamanın nasıl geçtiğini fark edemeyeceksiniz. August Wilson dendiğinde Ma Rainey’s Black Bottom’ın yanısıra akla “Fences”, “Jitney”, “Joe Turner’s Come and Gone”, “Two Trains Running”, “Radio Golf”, “King Hedley II” oyunları gelir. Wilson’ın oyunlarının büyük bölümü bir tek sahnede geçer ve inanılmaz derin monologlar vardır. Dolayısıyla da büyük oyunculuk ister. 2017’de en iyi film dahil 4 dalda Oscar’a aday olup En İyi Kadın Oyuncu dalında Viola Davis’in akıllara kazınan Rose Maxson performansıyla bir adet de olsa Oscar eve götüren Fences ile August Wilson’a hak ettiği değer belki de sinema sayesinde verilmeye başlanmıştı. Bu sene de “Giving Voice” belgeseli ve “Ma Rainey’s Black Bottom” ile devam ediyor. Yalnızca ABD’den değil tüm dünyadan bahsediyorum bu arada.

August Wilson’ın oyunlarına büyük oranda siyahilerin yaşadığı zulümler ve kadına verilmesi gereken değerler konu olurken bu oyunlarda bir yandan da küçük meselelerin nasıl büyük bir mevzu haline geldiğini görürüz. Tiyatrodan uyarlanan Ma Rainey’s Black Bottom’da blues müziğin annesi olarak bilinen –kraliçesi değil annesi dikkatinizi çekerim- Ma Rainey (Viola Davis), yeni bir albüm hazırlığındadır. Rainey, albüm hazırlığı için Chicago’daki bir kayıt stüdyosunda grubuyla bir araya gelir. Rainey, bu sırada menajeri ve yapımcısıyla kendi müziğinin ne şekilde olması gerektiği konusunda bir irade savaşına girer. Bu toplanma ve kayıt süresince Ma Rainey ve grup arasında konuşulanlar ve yaşananlar gerilimin gittikçe yükselmesine neden olur.

Yönetmenliğini daha önce benzeri bir film yapmamış sürpriz bir isim olan George C. Wolfe üstleniyor. Wolfe’u “The Devil Wears Prada” ve “Nights in Rodante” gibi filmlerden tanıyoruz. Haliyle de bu filmi izleyince şaşırıyoruz. Ancak tamamen farklı, monologlara dayalı tiyatral bir tarzda da ne kadar başarılı olduğunu görüyoruz ve alkışın en büyüğünü hak ediyor.

Filmde komedi unsuru dozunda ve yer yer büyük drama görüyoruz ki, dediğim gibi monologlara dayalı bu filmde inanılmaz oyunculuklara şahit oluyoruz. Levee rolüyle Chadwick Boseman ve Ma rolüyle Viola Davis’e geçmeden önce Fear the Walking Dead ile ünlenen ve Cutler karakterine hayat veren Colman Domingo’dan biraz bahsetmek istiyorum. Domingo bu filmde Ma’nın arkasındaki blues grubunun sözü geçen üyesi trombon sanatçısı Cutler. Oldukça güler yüzlü, her türlü durumu alttan almayı bilen bir karaktere sahip gözüküyor ancak Levee’nin –geçmişte yaşadıklarının da etkisiyle- asi ve anarşist davranışları karşısında zaman geçtikçe dolduğunu görüyoruz ve Levee’nin din, tanrı hakkındaki sözleri ve “inançsız” tavırlarından sonra bir noktada kendini kontrol edemiyor. (Zombilere karşı bile bu kadar sinirlendiğini görmemiştik Domingo’nun.) Bu iki farklı tavrı izlerken gerilimi fazlasıyla hissediyoruz. Yardımcı Erkek Oyuncu Oscar’ı için oldukça iyi bir aday.

Viola Davis, blues sanatçısı Ma Rainey rolüne bürünmemiş, direkt öyle doğmuş resmen. Birçok filmini izleyen biri olarak kadın aktrisler arasında gördüğüm en iyi method oyuncusu olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. Ma Rainey siyahi olmasından dolayı beyazların aslında onu umursamadığını ve kayıt stüdyosunun da sadece sesi için onun kaprislerine katlandığının farkında ve bu durumu kullanıyor ancak onu suçlamak mümkün değil. Sadece bakışlarıyla bile emir verebilen bir kadın ve tek bir isteği dahi yerine getirilmezse ültimatom gücüne sahip. Beyazların stüdyosunda Siyahi bir kraliçe! Viola Davis bu filmle de şimdiden Oscar’a göz kırpıyor.

Ve son olarak 28 Ağustos 2020’de hayatını kaybeden ve bütün dünyanın bu filmdeki rolü için zayıfladığını sandığı Chadwick Boseman. Levee rolünde hayatın kendisiyle bir savaş halinde. Geçmişinde ailesi ve kendisinin başına gelenleri bir türlü atlatamamış iyi bir trompet sanatçısı Levee asi bir kişiliğe sahip. Müzikte başarılı olmak ve kendi orkestrasını kurmak istiyor, Ma’nın egosunu hiçe sayıyor, onu umursamıyor hatta daha da ileri gidiyor... Chadwick Boseman son rolünde izleyiciyi ağlatacak bir oyunculuk sergilemiş. Onu “Black Panther” olarak sevdiniz belki ama “21 Bridges”, “Marshall”, “42” gibi filmlerde yalnızca bir süper kahraman olmadığını gösterdi bize. O iyi bir oyuncuydu ama her şeyden önce de iyi bir insandı. Bu son filmiyle de ona olan saygımızı bir kez daha gösteriyoruz; ayakta alkışlıyoruz.

Huzur içinde yat Wakanda Kralı...

Kanun Kalkan.