Arakçılar eleştirileri

Aile sevgisini biyolojik sevgi olmadan aşılayan bir Japon filmi. Japonya’nın varoş yaşamını göstermesi açısından harika bir film.

Arakçılar (Shoplifters / Manbiki kazoku

Hirokazu Koreeda'nın yazıp yönettiği Arakçılar 18 Ocak'ta gösterime girdi. "Box Office Türkiye"nin verilerine göre, kendisine 17 salonda yer bulan film ilk hafta 6 bine yakın seyirci sayısına ulaştı.
Yazımız tarihi itibariyle filmin IMDb puanı 8,1. Puan verenlere bakıldığında, adı geçen site verilerine göre filmin beğenisinde yaşın, cinsiyetin veya milliyetin çok da farklılık yaratmadığı, puanların belirtilen kriterlere göre önemli değişiklikler arz etmediği görülüyor.
Filmde fakir ve bir o kadar da sefil hayatlarını bakkal ve marketlerden yaptıkları ufak tefek hırsızlıkların desteği ve sahip oldukları düşük gelirle sürdürmeye çalışan bir aile karşımıza çıkıyor. Yaşadıkları tüm sefalete rağmen, mutlu ve huzurlu bir hayat sürerlerken, bir akşam vakti, çok soğuk bir havada dışarıda buldukları küçük bir kızı evlerine almalarıyla olaylar gelişmeye başlıyor. Küçük kızın da aileye katılımının ardından aile içi ilişkilerini izlerken, iyilik, kötülük ve özlük, üveylik kavramlarını ve aile bağlarını sorgulamaya başlıyoruz. Film ilerledikçe aile içi ilişkilerin şaşırtıcı sırlarına vakıf oluyoruz. Film alışık olduğumuz giriş, düğüm ve çözüm gibi bir akışa sahip değil. Daha başlangıçta bir düğümün içinde olduğumuzu fark ediyoruz ilerleyen dakikalarda. İşlediği konuya koşut olarak kasvetli ve ışık kullanımı genel olarak çok düşük. Filmin çok büyük bölümüne oldukça loş sahneler hâkim.
Filmdeki karakterlerin aile içi ilişkileri - tam olarak benzemese de - bana, Adile Naşit ve Münir Özkullu, fakir ama mutlu aile filmlerini anımsattı. Şunu da belirtmeden geçemeyeceğim, ana karakterin yiyişinin tüm iticiliğine rağmen filmden çıktıktan sonra ilk fırsatta kendime marketten noodle aldım. Benim gibi boğazınıza düşkün biriyseniz, noodle'ınızı alıp sinemaya ondan sonra gidin. 