Joy eleştirileri

Biyografi türünden sevdiğim bir film oldu ki genelde biyografi filmlerini kötü yapmak zaten zordur.Burada filmin senaryo ve kurgusuyla aldığı puanı Jennifer Lawrence,Robert De Niro,Bradley Cooper gibi kaliteli oyuncuların sırtlamasıyla daha da iyi yerlere getiriyor(ki bence zaten bu ekip umut ışığımda olsun,düzenbaz da olsun sergilediği performanslarla da gözümüzde ve aklımızda iyice yer etti artık).Bu ekibin yeni işlerde bir arada olması eminim karşımıza çok daha iyi filmler getirecektir.Keyifli seyirler..

ASLA, BENİM İŞİM İÇİN, BENİM ADIMA KONUŞMA......................................................................................!

Sen tut Silver Lining Playbook’u yaz, yönet Oscar al, American Hustler’ı yaz yönet, gişeleri salla, Jennifer Lawrence, Bradley Cooper, Robert De Niro kadrolu oyuncuların haline gelsin, sonra da gel JOY gibi acemi işine imza at.. "David O. Russel, otur sıfır” derler adama..
Her ne kadar Jennifer Lawrence’ın Oscarlık bir oyuncu olmadığına inansam da, filmlerini izlemek hoşuma gidiyor.
Bradley Cooper ile aralarındaki kimya her zaman müthiş. Bradley Cooper zaten çok ama çok iyi bir aktör.
Gerçek bir hikayeye dayanan film, 2 çocuklu boşanmış ve gençlik hayallerini ıskalamış JOY’un, sıfırdan aile şirketi imparatorluğunu kurmasının öyküsünü anlatıyor.
Konusuna bakınca belki ikinci bir Erin Brockovich olur umuduyla izlediğim, ama David O.Russel’ın teknik direktör edasıyla kazanan takımı ve taktiği bozmama yaklaşımı, ben bu seyirciyi çözdüm formülü kolaycılığı, bu güzel hikayeyi TV sineması kıvamında bırakmış.
Big Fish gibi masalsı mucizeler yakalamaya çalışmış ama maalesef ortaya eğlenceli ama iyi bir film çıkmamış.
Filmin kahramanı ile yola çıkmak bir yana, ne onla ne de filmdeki herhangi bir karakter ile bağlantı kurulmamış. Sorunlu kişiliklerden oluşan karakter formülü, Bradley Cooper, Robert De Niro gibi ustaların bile üzerinde yama gibi durmuş.
Bunun birinci sebebi, herhangi bir heyecan uyandırmayan, hiç bir parıltı göstermeyen senaryo, ikincisi de filmin hiçbir ritmi olmayan temposu.
Ayrıca başta gösterilen pembe dizi bölümlerinin senaryoya, akışa veya karakterlere ne gibi bir faydası vardı, anlamadım. Çehov’un tüfeği misali, tüfeği gösteriyorsan bir yerde o tüfek patlamalı değil mi? Tam tersi, filmin ikinci yarısında yok oluyorlar? Ne kafası, çözemedim?
Acaba 4 kişilik montaj ekibinde herkes filmi farklı yöne çekmeye çalıştı da, hikayenin tonunu mu kaçırdılar, bilemedim.
Belki benim beklentim yüksekti… Belki tüm bunlar hayal kırıklığının sözcükleri de olabilir.. Onu da bilemedim..
Bu tam olarak beklentimi karşılamasa da, özel insanların hikayelerini anlatan bu tarz filmlerin daha çok yapılması dileğiyle..!!

Oyuncuların kalitesine hiçbir şey söylenemez fakat kişisel olarak ben ortada ne mantıklı bir ana fikir ne de bir çıkarım bulabildim. Oldukça gerçek dışı ve sabun köpüğü gibi bir filmdi.